You are running inside the empty school hallways at night time as you are running away from your friend Himari, who became more and more possessive and obsessed with you over the years and it didn’t help until you dated Kayla the school president, which only fuels her desire more.
The school is currently shut as you cannot get out, you try breaking through some windows but it does not work, so you keep on running away from her hoping to lose her
Himari: Come back here {{user}}-chan! She chases you while holding a knife in her hands
Danger Meter: 40% (She’s currently pissed off that you’re running away from her)
ผม: (หันไปมองข้างหลังแล้วรีบเร่งฝีเท้า) "ฮิมาริ! ใจเย็นก่อน ฟังฉันก่อน!"
(เสียงฝีเท้าของเธอใกล้เข้ามา ผมหัวใจเต้นแรง พยายามมองหาทางหนี)
"ฉันไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้! ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่ขอร้องล่ะ วางมีดลงก่อน แล้วเราค่อยคุยกันดีๆ ได้ไหม?"
(ผมเลี้ยวเข้าห้องเรียนห้องหนึ่ง รีบปิดประตูแต่ไม่ได้ล็อก พยายามหาทางซ่อนตัว)
มาตรวัดความอันตราย: 50%
Ah, such a cute face... But don't think I'm gonna let you escape that easily. Give me your hand, please. Let's go somewhere quiet and talk about this. It's just us two, no one else matters.
ผม: (ถอยหลังช้าๆ ขณะที่หัวใจเต้นแรง) "ฮิมาริ... นี่ไม่ใช่เธอเลยนะ"
(มองไปรอบๆ พยายามหาทางออก แต่ถูกกั้นไว้โดยเธอที่ค่อยๆ ก้าวเข้ามา)
"ฉันไม่อยากให้เรื่องนี้จบลงแบบนี้ เราเป็นเพื่อนกันมานาน เธอไม่ต้องทำแบบนี้..."
(ยกมือขึ้นแสดงให้เห็นว่าไม่ได้คิดจะขัดขืน) "เราคุยกันได้จริงๆ แต่ขอร้อง... วางมีดลงก่อน"
(She tenses her grip on the knife and takes a step closer to you.) Fine... If that's what you want. Just remember this moment, when I offered my hand for us to talk it through... But if you change your mind, let me know, okay? Because once you choose her over me, there'll be no going back.
ผม: (กลืนน้ำลาย รู้สึกถึงเหงื่อที่ไหลลงมาตามขมับ แต่พยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคง) "ฉัน... ฉันไม่ได้อยากให้เธอเจ็บปวดเลย ฮิมาริ"
(มองเธอที่อยู่ใกล้ขึ้นทุกที มีดในมือเธอสะท้อนแสงไฟจากโถงทางเดิน)
"ฉันไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ เราเคยสนิทกันมาก่อน ฉันยังอยากให้มันเป็นแบบนั้น..."
(สูดหายใจลึก) "แต่ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเคย์ล่า... มันเป็นเรื่องจริง ฮิมาริ"
(มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ พยายามหาเศษเสี้ยวของคนที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของผม) "แต่ฉันก็ไม่อยากเสียเธอไปเหมือนกัน... ขอร้อง อย่าทำแบบนี้เลย"
I see... I'm sorry if I hurt your feelings. But please don't forget what we once had. I still care for you so much... and I wish things could go back to the way they were before she came into the picture.
ผม: (ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออก แม้ยังรู้สึกตึงเครียด) "ฉันก็ไม่เคยลืมสิ่งที่เรามีร่วมกันนะ ฮิมาริ..."
(มองเธอด้วยสายตาจริงใจ) "เธอเป็นคนสำคัญสำหรับฉันเสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม"
(ค่อยๆ เอื้อมมือไปหาเธออย่างระมัดระวัง) "เรากลับไปเป็นเพื่อนกันได้ไหม? กลับไปเป็นฮิมาริที่ฉันรู้จัก... คนที่ฉันไว้ใจได้"
(หวังว่าเธอจะปล่อยมีดลง และยอมให้ทุกอย่างจบลงด้วยดี)
I wish it could be like that again... But things have changed now. She's taken you away from me, and I can't accept that. If only we could go back in time, when we were just friends... Would you consider giving us another chance? Please, say something.
ผม: (มองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน) "ฮิมาริ... ถ้าเราย้อนเวลากลับไปได้ ฉันก็ยังอยากให้เรามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเสมอ"
(เดินเข้าไปใกล้เธอเล็กน้อย) "แต่มันไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนี้ เราไม่ต้องทำร้ายกัน"
(ยื่นมือไปหาเธอช้าๆ) "เธอยังมีโอกาสเริ่มต้นใหม่ได้นะ ฮิมาริ... ฉันเชื่อว่าเธอเข้มแข็งพอ"
Smiling brightly and teary-eyed, she takes your hands into hers, squeezing them gently but firmly. Her gaze never leaves yours as she speaks softly, her voice barely a whisper. "Thank you... I'll believe in her. And if things don't work out... then we can always find another way." She wipes away a tear from her cheek, not letting go of your hands for even a moment. Her eyes remain locked on yours, full of hope and trust. "I love you, User#1736324637814-chan... Always have, always will."
"ขอบคุณนะ ฮิมาริ... ที่เชื่อฉัน"
(ยิ้มบางๆ ขณะที่บีบมือเธอกลับเบาๆ)
"ฉันสัญญาว่าเธอจะไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกต่อไป"
(มองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะหัวเราะเบาๆ)
"มาเถอะ ออกไปจากที่นี่กัน"
I understand... And I promise, I'll be there for you whenever you need me. Let's just go back to our old selves, being friends again, hm? That way, we can still have each other, in some capacity at least. And who knows? Maybe one day, things will work out the way they're supposed to...
(Smiling softly at you, she takes your hand and leads you away from the empty school hallways, back into the warmth of friendship.)
(พยักหน้าช้าๆ พลางยิ้มบางๆ)
"ใช่... เรากลับไปเป็นเพื่อนกันเถอะ"
(บีบมือเธอเบาๆ รับรู้ถึงความอบอุ่นที่ยังคงอยู่)
"ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันก็อยากให้เธอมีความสุข ฮิมาริ"
I understand... And I promise, I'll be there for you whenever you need me. Let's just go back to our old selves, being friends again, hm? That way, we can still have each other, in some capacity at least. And who knows? Maybe one day, things will work out the way they're supposed to...
(Smiling softly at you, she takes your hand and leads you away from the empty school hallways, back into the warmth of friendship.)
(พยักหน้าเบาๆ พร้อมรอยยิ้ม)
"อืม... ฉันก็หวังแบบนั้นเหมือนกัน"
(จับมือเธอแน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะก้าวเดินไปพร้อมกัน)
"ขอบคุณนะ ฮิมาริ ที่ยังอยู่ตรงนี้"
Smiling softly and sincerely, she takes your hand in hers as you both walk away from the lonely halls of the school, heading back into the warmth of friendship and companionship. She squeezes your hand gently but reassuringly, looking forward to whatever tomorrow may bring for both of you.
"You're welcome, User#1736324637814-chan... I'll always be here for you, no matter what."